Καθομαι στο μπαλκόνι τα απογευματα δεν ειναι και οτι καλυτέρο με την υγρασία που εχει και παρατηρω τούς δρόμους , μόλις σκοτινιάσει τα φώτα χαμηλωνουν οικονομία απο το Δήμο, παλιά εβλέπες φώτα αυτοκινητα να ανεβαίνουν κόσμο να κυκλοφοράει και τώρα ψυχη λες και ολοι εχουν εξαφανιστει καμια φορα πιστεύω οτι η ζωη σταμάτησε οτι κλειστήκαμε και περιμένουμε καρτερικά το αυριο, αναζητω καμια φορά να δω κανενα χαμόγελο ή ενα ερωτευμενο ζευγάρι να φιλιέται μια αχτίδα ελπίδας , το αναζητώ και οταν κατεβαίνω και όταν κατεβαίνω στο κέντρο μια ελπιδα ενα φως στο τουνελ μήπως ειναι ο έρωτας .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου